اما دو چشم من غــم در دلش می دید

پروانـــــــه ی زیبا خـــــود را به در کوبیـد

                                                  حتـما که از شــــیشه او هم مرا می دید

با شـــــــادی بســـیار بیرون دویـــــــدم

                                                 در گوشـــه ی دیــــوار پــــــروانه را دیــدم

پروانــــــه ای دیگر غمــــگین و درمـانده

                                                در بیـــــن یـــــک تـــــــار تابیده جا مـــانده

با نــــــردبان آرام رفتــــــم به سوی او

                                                آن تـــــار را کــــــندم از بـــــال و مـــــوی او

پروانــــه ی زیــــبا با جفت خود رقصید

                                                از شــــادی آنها خورشــــید هـــم خندید